Krewetki z rodzaju Neocaridina, zwłaszcza Neocaridina davidi, cieszą się coraz większą popularnością w akwarystyce, głównie ze względu na swoją różnorodność barw oraz łatwość hodowli.
Proces selekcji hodowlanej pozwolił na uzyskanie wielu atrakcyjnych odmian kolorystycznych, jednak wiąże się to z wyzwaniami genetycznymi w amatorskiej hodowli, takimi jak trudność w utrzymaniu dziedziczenia cech barwnych oraz potencjalne skutki chowu wsobnego.
Dziedziczenie cech barwnych
Dziedziczenie barw u omawianych krewetek jest procesem złożonym, na który wpływają zarówno geny dominujące, jak i recesywne. W praktyce hodowlanej obserwuje się różnorakie ubarwienie u potomstwa, nawet w wypadku kojarzenia osobników o określonych, interesujących hodowcę cechach.
Dla przykładu: krzyżowanie różnych form barwnych może w efekcie prowadzić do uzyskania potomstwa o cechach zbliżonych do formy dzikiej (pierwotnej, z której w wyniku selekcji otrzymano osobniki kolorowe) lub o nieprzewidzianym ubarwieniu. Dlatego w hodowli bardzo ważna jest systematyczna selekcja hodowlana – po to, aby utrzymać pożądane cechy populacji.
Wśród krewetek Neocaridina davidi utrzymywanych w akwarystyce wyróżnia się kilka podstawowych odmian kolorystycznych, które są różnymi wariacjami oraz odcieniami następujących barw: czerwonej (Sakura Red, Red Cherry, Bloody Mary), żółtej (Yellow Sakura) i niebieskiej (Blue Jelly, Blue Velvet) oraz połączeń tych kolorów (Green Jade, Choco, Orange Sakura). Oprócz tego Neocaridina davidi występuje w wariacji Rili (krewetki o wzorach z przezroczystymi fragmentami pancerza). Zjawiskowe kolory zostały osiągnięte poprzez skrupulatną hodowlę oraz selekcję czterech bazowych dzikich odmian barwnych oraz ich potomstwa.
Selekcja hodowlana Neocaridina davidi
Artykuł w pliku PDF o objętości 6s. A4. Plik jest wysyłany po zatwierdzeniu wpłaty.
Magazyn Akwarium nr 2/2025 (210)
Magazyn Akwarium: ogólnopolski dwumiesięcznik drukowany lub w pliku PDF. 108 stronic (łącznie z okładkami), bogato ilustrowany.
