Kiryski – chów i hodowla w domowym akwarium

Piotr Szulada: Kiryski – chów i hodowla w domowym akwarium

Rodzina Callichthyidae to tak zwane „pancerne sumy”, dziko występujące w Ameryce Południowej, wyróżniające się dwoma podłużnymi rzędami bocznych płytek po obu stronach korpusu i dwoma lub trzema wąsami na styku warg – po obu stronach. Ich nazwa wzięła się z języka greckiego od słów: kallis (piękno) i ichthys (ryba).

Rodzina ta składa się z dwóch podrodzin: Callichthyinae i Corydoradinae (kiryskowate). W podrodzinie kiryskowatych nastąpiły ostatnio duże zmiany, jeśli chodzi o systematykę – i na niej chcę się w tym artykule skoncentrować.

„Stare” kiryskowate

Obecnie w podrodzinie kiryskowatych wyróżnia się siedem rodzajów: Corydoras, Aspidoras, Scleromystax, Gastrodermus, Osteogaster, Brochis i Hoplisoma.

A co za tym idzie podrodzina Corydoradinae składa się z ponad dwustu oznaczonych gatunków  i wielu innych jeszcze nieopisanych taksonów (oznaczonych literą C i liczbą lub literą CW i liczbą). Grupa ta prawdopodobnie jest bardzo stara – zwróćmy uwagę, że skamielina Hoplisoma revelatum (dawniej Corydoras revelatus) odkryta w formacjach górskich Maiz Gordo  w Argentynie datowana jest na późny paleocen.

Fascynacja z czasów dzieciństwa

Po raz pierwszy zainteresowałem się kiryskami w dzieciństwie, w latach 80. XX wieku, kiedy mój tata założył mi pierwsze akwarium. W zbiorniku tym pływały kiryski pstre – obecna nazwa naukowa Hoplisoma paleatum (wcześniej Corydoras paleatus), później kiryski spiżowe – obecna nazwa naukowa Osteogaster aenea (wcześniej Corydoras aeneus). Były to kiryskowate dostępne wówczas w handlu oraz ewentualnie ich formy albinotyczne.