Bombina orientalis

Kumak dalekowschodni
Bombina orientalis

Występowanie: Półwysep Koreański, północnowschodnie Chiny, regionalnie na Syberii; zasiedla okolice wolno płynących rzek, sadzawki, bajora i zakola strumieni.

Charakterystyka: tenruchliwy i bardzo witalnyreprezentant płazów bezogonowych (Anura), klasyfikowany jest w rodzinie kumakowatych (Bombinatoridae). Osiąga niewiele ponad 5 cm długości. Ubarwienie grzbietu zmienne – od seledynowego, poprzez oliwkowe, do beżowobrązowego – z widocznymi czarniawymi plamkami (w zależności od nastroju, otoczenia, pokarmu itp.). Spód ciała jaskrawożółty lub pomarańczowy z charakterystycznymi kontrastowymi plamkami. Na ciele liczne brodawki. Płaz aktywny  przez większą część doby, zwłaszcza rano i przed zmierzchem.

Pokarm: owady, pajęczaki, pierścienice.

Terrarium: wilgotne, leśne.Dla małej grupy kumaków (np. 3 samców i 2 samic) wystarczy wiwarium horyzontalne 70 x 50 x 40 cm. Konieczna duża część wodna (basen o głębokości 6–8 cm z zatopionymi kamieniami, korzeniami bądź lignitami). Obsada roślinna – bluszcze, paprocie, mchy itd. Tył i boczne ściany zbiornika najlepiej wykleić korą dziewiczą, korkiem, Xaximem, styropianem itp. Temperatura w dzień do ok. 26°C, w nocy 18–20°C. 12-godzinny cykl oświetleniowy. W okresie zimy temperatura niższa, a oświetlenie słabsze.

Uwagi: gatunek długowieczny (w niewoli żyje od kilku do ponad dwudziestu lat).W sytuacji zagrożeniawywija się na grzbiet i wypręża jaskrawo ubarwiony brzuch (tzw. odruch kumaka). Nie sprawia kłopotów hodowlanych, łatwo adaptuje się do nowych warunków środowiskowych i bez problemów rozmnaża w niewoli, składając skrzek przyklejony do roślin wodnych bądź zatopionych dekoracji. Kijanki są wszystkożerne (chętnie zjadają glony i sproszkowany pokarm dla ryb z dodatkiem spiruliny). Młode kumaki, po przeobrażeniu, karmimy muszkami owocówkami, wylęgiem świerszcza i małymi pierścienicami.